مسئله
تولیدکنندگان محتوای ایرانی به‌دلیل تحریم و محدودیت پرداخت به پلتفرم‌های جهانی درآمدزایی دسترسی پایدار ندارند. استفاده از راه‌حل‌های موقت هم ریسک بسته شدن حساب، مشکل تسویه و تجربه نامطمئن برای مخاطب را ایجاد می‌کند.
نیاز مشخص بود: یک جایگزین بومی که سازنده بتواند سطح اشتراک تعریف کند، محتوای انحصاری منتشر کند، پرداخت داخلی بگیرد و ارتباط خود با مشترکان را مدیریت کند.
راه‌حل
یارپلاس این جریان را در یک محصول جمع می‌کند. داشبورد سازنده، مدیریت مشترکان، دسترسی سطح‌بندی‌شده، صورت‌حساب و بخش کشف محتوا بخش‌های اصلی آن هستند. در بک‌اند، دامنه‌های مهم مانند پرداخت، احراز هویت و محتوا مرز مشخص دارند.
درگاه‌های داخلی پشت یک رابط مشترک قرار می‌گیرند تا تغییر درگاه، منطق اشتراک را تغییر ندهد.
معماری و کنترل دسترسی
دسترسی به محتوا فقط یک شرط ساده در رابط کاربری نیست. سطح اشتراک، مالکیت محتوا و وضعیت پرداخت در بک‌اند بررسی می‌شوند. مدل نقش‌محور نیز مسئولیت سازنده، مشترک و مدیریت سیستم را از هم جدا می‌کند.
در طول توسعه، معماری میکروسرویس امکان جداسازی خطاها را فراهم کرد اما سربار عملیاتی واقعی داشت. تجربه همین پروژه باعث شد بعدها درباره شروع با مونولیت ماژولار و استخراج تدریجی سرویس‌ها بیشتر فکر کنم.
درس‌های اصلی
- سیستم پرداخت باید از ابتدا برای retry، duplicate callback و reconciliation طراحی شود.
- مرزهای معماری فقط وقتی ارزش دارند که یک ریسک یا نیاز مقیاس‌پذیری مشخص را حل کنند.
- کنترل دسترسی باید در سرور هم بررسی شود.
- ابزارهای توسعه می‌توانند سرعت را بالا ببرند، اما تصمیم‌های مربوط به پول و امنیت به بررسی دقیق نیاز دارند.